"kuna, no muna?!?"

“Bakit wala ka pang anak?!” Iyan ang laging tanong sa akin ng mga kung sinu-sinong poncio pilato jan sa tabi-tabi. Kulang na lang eh idikdik sa face value mo na “baog ka ba or bakit ka pa ng asawa kung ayaw mo ng anak or cge ka baka kung kelan gus2 mo na eh nde na ibigay sa iyo?!” Kung pwede lang bang murahin sila at magtransform ako bilang isang super villain at i-vanish sila detech sa earth, matagal ko na sana ginawa iyon! Hmmp, hay buhay!!!

Sabi nila ang mga mag asawa daw na ayaw magka-anak ay madamot, takot sa responsibilidad, makasarili, makamundo (karera at pera) at kung anek anek pa. Sino ba ang mas madamot at irresponsible --- ang isang legal na mag asawa na naniniwala sa salitang family planning o ang isang magsing-irog na ang iniisip lamang ay ang panandaliang kaligayahan dala ng matinding kapusukan na maaaring magdulot ng panibagong yugto sa kanilang walang kamuwang-muwang na mundo. (excuse me po… paumanhin sa mga natatapakan…)

Isang katanungan lamang… tila baga, ang mga mag asawa sa panahon ngayon na walang anak ay mas pinagtataasan pa ng kilay kesa sa mga disgrasyadang pagbubuntis (excuse me po ulit). At bakit naman kaya ganun ang trato sa mga childless marriages either by choice or by nature?!? Dahil ba sa kulturang pang pamilya ng isang Pilipino?! Aba’y malay ko, pero para sa inyong abang lingkod… praktikal at malalim na personal reason ang hindi pa po namin sa ngayon (again take note: sa ngayon or maging sa bukas or maging never man- wa kayo care!) na maging isang ulirang ina’t ama...

Minsan kapag ako’y nagninilay-nilay sa ilalim ng bilog na buwan (kekelorki), tinatanong ko sa aking sarili na sadyang nde ba tlga para sa akin ang pagiging isang ina, kundi isang asawa lamang. O sadyang gusto ko lamang mabigyan ng maayos at disenteng kinabukasan ang aking magiging supling (again,disente nde ko sinabing magarbo) kaya naman ayoko pang tahakin ang landas na iyon. Madami na akong narinig na kuro-kuro at komentos de patatas, mga unsolicited yet demanding advice ng mga kung sinu-sinong tao. Kesyo ganito, kesyo ganyan. Pero sa dinami-dami ng mga ito, alam ko na ang kasagutan at iyon ay nasa kaibuturan ng aking apdo este puso… ITS OUR OWN PERSONAL CHOICE (dnt you get it, gudamnit)

Bakit naman kasi napakaraming pakialamero at mga atribi (ako lang dapat-hehe) na tao sa earth na ito lalo na sa bansang Pilipinas... Kaya wala tayong asensyo at nde umunlad ng dahil sa ganitong klaseng bulok na mentalidad... Mind your own freaking shity business please...Di ba nga kung san ka masaya, suportahan taka?!?

Ngunit dala na rin na aking kalorkihan at pagiging atribi (tulad nyo) … isang pagtatanong lamang ang aking gustong ipahiwatig sa pangkalahatan, at ito ay:
“I I don’t have a child, would that make me a lesser woman/person?!? And God wouldn’t allow me to enter His kingdom and i shall be burn in hell?!?”

Yun lng po...

(ps. Paumanhin po sa bugso ng matinding damdamin)

---atribi

unfair daw oh!

Umagang txt ng isang kaibigan. Tila nagpapahiwatig ng mga pagmumuni-muni sa araw. Sabi nya sa txt, “Tama nga si Bob Ong… mahirap masanay sa mga bagay na pwede namang wala sa buhay mo.” Nakakatuwa nga naman diba, tila totoo nga… ano nga ba ang nakasanayan natin na pwede naman wala sa buhay natin? Mga luho sa buhay, malamang.

Ngayong umaga rin sa sermon ng pari sinabi niya na, “We should feel blessed despite the difficulties and trials that we are submerged into this life.” Simple lang ngunit rock ika nga nila. Hehehe Kanina rin may isang babae akong katabi at puro reklamo ang sinasabi kesyo ganito at kesyo ganyan. Mga simpleng bagay na ginagawang problema. At nagbitaw pa siya ng salitang, “ shocks, life is so kaka unfair!” (taray ng lola ko diba?!)

Minsan naiisip ko at kinikwestiyon ko ang mga nangyayari sa aking buhay karera o propesyonal, ngunit minsan mas nananaig ang pasasalamat kay Bro dahil sa napakaraming bagay. Tulad ng mga pagkakataon na matuto at mahulog, na kumakain pa rin ako ng halos labis sa tatlong beses sa isang araw, may maayos na bahay na tinutuluyan, may hinihigang kama sa malamig na gabi, may mga damit na sinusuot, may kaunting pera na pambili ng mga bagay2 at may pamilyang walang kupas na nagmamahal at sumusuporta. At ang buhay pa ko sa mga panahon na ito, humihinga at lumalaban sa mapaglarong guhit ng tadhana. Ang kahalagahan ng pamilya at pagmamahalan. At ang sinasabing peace of mind na hindi nabibili ng anuman at ng kung sino man. Minsan kasi hindi natin nakikita ang mga simpleng bagay na dapat natin ipagpasalamat at masabing, "we're blessed!"

Hay buhay… ganyan tlga minsan nasa harapan mo na ang mga leksyon, kulang nalang ika’y batukan at sabunutan at sabihin ... hoy bruhilda, gising! hehehe

Kaya kyo (lalo na sa babaeng katabi ko knina hehehe), kung minsan nararamdaman nyo na “life is so unfair”, pumunta ka sa gabi sa kahabaan ng UN ave o kaya sa Baclaran at makikita mo ang napakaraming homeless na nakahiga sa malamig na kalsada, pumunta ka sa mental makikita mo ang madaming baliw na lalong nababaliw dahil walang pamilyang sumusuporta, dumalaw ka sa may mga sakit sa ospital na nag aagaw buhay, tignan mo ang buhay scavenger na nangangalakal para lamang makabili ng pagkain sa kumakalam nilang sikmura, o kahit sa simpleng lumabas ka lang sa kawalan ng mundo, --- magmasid, makinig, makiramdam at makikita mo na totoo na unfair ang buhay para sa kanila at masasabi mong,“ shocks, life isn’t unfair for you!

---atribi

alta presyones

Ngayong lingo nakatakda dapat ang aming paghihiwalay ng isang kaibigan sa pamamagitan ng operasyones. Ngunit sa di inaasahang pagkakataon ay tila mapupurnada muna sa ngayon ang aming separasyon at dahil iyan sa aking alta presyon!

Ako’y nababahala at mejo nawiwindang sapagakat wala pa akong trenta ay gadami na ng mga nararamdaman ko sa aking kalusugan. Pero madalas sumasagi sa isip ko na, mas masarap na matsugi ng natikman mo ang lahat ng bagay na masarap kahit bawal (iyan ang baluktot kong pag iisip, pasaway di ba?!). Oo nga masarap lumamon na parang wala kang pakialam kung may bukas pa. Lumamon ng mga mamantika, matataba, masesebo, maaalat, maanghang, ubod ng tamis at kung anu-ano pang pagkain na kinalakihan natin na sa ating isip ay masustansya yun pala ay hindi. Oo nga masarap ang nakahilata lamang at walang ehersisyo. Oo, masarap ang alak at yosi. Oo, lahat yan masarap. At lahat ng iyan ay akin ng nililibing sa past… Bakit?!

Susme, oo nga masarap ang lahat ng iyan. Pero mas masarap ang mabuhay--- masarap at kung buhay ka pa, di ba?! Kaya ito si mayora, nakatitig sa oatmeal na walang asukal, tubig at yoga mat. Sapagkat ito na ang aking present at future…

Mahirap man tanggapin pero paalam sa aking mga katoto (fried chicken, sisig, chicharon, pizza, cake at ice cream etc…tama na amp! Naglalaway na ko!) Kailangan labanan ang mga temptasyon na iyan! Hay life!

Dahil simula ngayon ito na ang aking diyeta para lumaban sa pesteng yawang alta presyon na iyan!

---atribi

xmen

Kahapon habang napakatindi ng init ng hapon, tumunog ang aking luray-luray na celfone. Nakakatuwa ang mensaheng aking natanggap galing sa isang payasong kaibigan.

“Hirit ng bitter na ex… so, what kung may chemistry kayo!...
Bukod sa may history tayo eh
I know your anatomy!” Asteeg….

Napahagikgik ako. Aba, trulala! Paano mo nga naman ba makakalimutan ang mga xmen ng buhay mo gayong parte na sila ng iyong nakaraan. Sabi nga nila hindi ka makakarating sa iyong paroroonan kung hindi ka marunong lumingon sa iyong pinanggalingan. Tumpak! Kaya ako’y lilingon lamang at hindi na babalik. Lingon lang naman diba…

Kaya ako’y napaisip kung sinu-sino ang nagging xmen ng aking nakaraang buhay kabataan… Cno ba si Cyclops, Wolverine at Professor X ng nakaraan? At bakit silang karakter ang naisip ko? Kasi sila lang ang kilala ko! hahaha

Sino ba ang pwede nating tawaging Cylops?! Ito ang mga xmen na nagbigay ng matinding liwanag na makukuha ka lamang sa isang tinggin. Tila parang nanlilisik na mga mata na parang apoy na masarap paglaruan. Masarap ang bawal sabi nga nila. Ngunit darating ang araw na ika’y masisilaw rin sa kanyang mapangahas na mga tinggin at apoy--- mapapaso ang mapaglaro mong puso at mamamatay.

Eh paano naman ang mga Wolverine?! Ito naman ay ang tipong kahit masugatan ay dali daling humihilom agad. Kaya naman kahit anumang sakit o sarap na iyong maramdaman ay paulit-ulit mo pa rin itong babalikan kasi nga masokista ka este kasi nga bilib ka sa mga super powers nya at charisma nya. Pero kaya mo bang tiisin ang mga matatalim niyang kuko na unti-unting dinudurog ang iyong puso!

Ang huli ay ang Professor X—ang mastermind mentor. Siya ang nagturo sayo ng lahat lahat. Siya ang nagbigay sayo ng matitinding leksyon sa buhay buhay mo. Nagbigay ng knowledge, skills and attitude ika nga nila. Maaaring siya ang una o huli mo… maari rin naman na hinde. Pero kung pang ilan man xia sa listahan mo eh siya ang pinaka sa pinaka sa lahat. Kasi nga sa kanya ka nakaasam ng langit at impiyerno! Tsuk!

Kaya ikaw sino ang xmen ng buhay mo?!?
Kasi ako Justice League ang gusto ko eh. bwahahahaha

---atribi

time warp

“Hahanap ako ng time machine!” may isang tao na nagsabi nyan sa akin. Naisip ko tuloy kung may time machine sa tabi ko ngayon saan kaya magandang maglakbay sa nakaraan. Magandang paglaruan ang inyong imahenasyon sa mga ganitong ideya, lalo na kung wala kang magawa sa buhay.

Kaya ako’y naaliw at naglaro sa aking baliw na isipan kung san ako pupunta…Nakaisip ako ng tatlong panahon kung san ako mag time warp. Ito ang mga taong 1987, 1999 at 2003.

1987- Baka sakaling pwede kong balikan ang aking inosenteng pagkabata kung saan masaya at buo pa ang aking pamilya. Naririnig ko si papa na kumakanta at nakikita ko si mama na naglilinis ng mumunti naming bahay. Sabay-sabay kaming kakain ng hapunan. Puno ng tawanan at kwentuhan Puro ngiti, walang luha. Puro saya, walang pasakit. Isang larawan ng buo, kumpleto at masayang tahanan. Si papa, si mama, ako na ate at si bunso. Kami lang, wala ng iba. Kami lang walang ibang eeksena. Kami na buong pamilya. Dun ko i-frefreeze ang scene sa time machine ko. Dun lang at wala ng ibang scene na kasunod. Mas magandang maiwan sa mga alaala ko ang litratong iyon na buo ang aking pamilya. Mas masarap balikan ang nakaraan ng masaya at nde puno ng pighati at kalungkutan. Warp!

1999- Ito ang panahon na una kong naranasan ang salitang “love”. Sa dinami-rami ng “past love/relationships” ko, dito ko nais bumalik. At bakit naman?! Natural dahil dito nagsimula ang lahat. Ito ang nagbukas sa aking mundo. Ayan, nakikita ko na xia nakatambay sa tinoko park, nag aantay sa akin tuwing umaga, may dalang mcdo o jolibee breakfast meal. Kwentuhan, mag aaral, tawanan at ka sweetan. Isang larawan ng unang bugso ng pag-ibig. Mga bata pa kami at may gatas sa labi, na animo’y walang pakialam sa mundong nakapaligid sa kanila. Tapos biglang may malakas na bagyo, nasira ang napakagandang samahan. Basag na basag na mga puso. Puno na ng luha at pighati. Madami rin na tissue ang naubos at marami na rin ang mga masasamang salita ang nasabi. Napakaraming pasakit. Sunod, sunod, sunod. Parang walang katapusan. Napakasakit, kuya eddie! (ika nga nila) Freeze! Diyan ko ititigil ang warp ko. Kz gusto ko ulit mapagdaanan lahat lahat ng iyon na ukol sa mga relasyon. Madami ako natutunan dun, kya naman go ako na mag time warp dun sa mga panahon na iyon. Sapagkat kundi dahil dun, nde ko mararating ang panahong 2003 na susunod kong gustong balikan. Warp!

2003- Nadapa, nadulas, sumadsad. Lugmok sa kahayupan at pasakit ng mundong ito. Tapos biglang may dumating. Ayun xia, nakatayo lng na parang tanga at walang sinabi na lalaki. Mukhang lolokohin lang ako nito, yun ang una kong impression sa kanya. Isa na namn ito sa napakaraming kalokohan sa isyung puso. Kya nagdasal ako kay Bro. nung mga panahon na iyon sbi ko, “Lord, bka joke time na naman ito ha. Gimme me a sign kung xia na nga and go go go ako!” Tpos parang bigla nlng akong binatukan ni Bro. At tinignan ko ulit yun lalaki: "simple lng, payat, mukhang drug adik at manyak, mukhang wala akong future dito, short jowa lng ito cgru" Ayan ang mga tumatakbo sa isip ko. Pero may bumubulong sa akin na iba eh at parang may magnet. Parang dinidikdik sa utak ko, “Subukan mo lng, malay mo, this is the one.” Kaya ayun, ang puso ko sumabak na naman sa giyera-patani ng pag ibig. Sbi ko dati try ko lang ibigay ¼ ng luv ko, tapos aba nagging ½ na, tapos one whole na, tapos sobra pa… sbi ko kay Bro, “Promising ito ha. Dis is it na b, Lord?!”. Tpos, ayun…Parang anghel na binaba ni Lord d2 sa Earth at inutusan na isalba ko sa aking pagkalubog. Parang answered prayer!!! Naks. Isang nilalang na handang magmahal at handang tanggapin ako, kung sino man ako.. buong-buo, walang labis walang kulang. Ako mismo. Hinawakan nun lalaki ang kamay ko matapos kong magkamali at sinabing, “mahal kita at walang iwanan.”

BOOM! ang bilis ng takbo ng time machine. Nde ko na maihinto. 2003.2004.2005.2006.2007.2008…. hanggang sumabog na…
Kya hanggang ngayon nde nga nya ko iniwan at iiwan… noon, ngayon at magpakailanman. Aww, ang sweeeetttt! hehehe

Sbi nga nila, past is past. Mga figments of old memories na lng ang past. Ang meron ka ay ngayon. kahit na may mga taong madaming wat ifs… normal lng naman iyon db, normal lng na may mga bagay-bagay at pangyayari sa buhay natin, na tyo ay naghihinayang at pinagsisisihan. Pero kaht sbhin man nila na “kng maibabalik ko lng”… pero nde mo na nga maibabalik diba?! Kya it will all remain in d past… past na nagbigay sayo ng mga magaganda at pangit na alaala na xiang nagbigay sayo ng mga mahahalagang leksyon sa buhay.

Mas magiging bonggang bongga ang life mo ngayon kung natuto ka sa iyong nakaraan. At ang mga nakaraan na iyon ang nagdala sayo sa estado ng buhay mo ngayon at sa bukas man. Bow.

Pero, again, for fun…
Kayo san kayo pupunta kung may time machine kyo?!? hehehe

---atribi