"kuna, no muna?!?"

“Bakit wala ka pang anak?!” Iyan ang laging tanong sa akin ng mga kung sinu-sinong poncio pilato jan sa tabi-tabi. Kulang na lang eh idikdik sa face value mo na “baog ka ba or bakit ka pa ng asawa kung ayaw mo ng anak or cge ka baka kung kelan gus2 mo na eh nde na ibigay sa iyo?!” Kung pwede lang bang murahin sila at magtransform ako bilang isang super villain at i-vanish sila detech sa earth, matagal ko na sana ginawa iyon! Hmmp, hay buhay!!!

Sabi nila ang mga mag asawa daw na ayaw magka-anak ay madamot, takot sa responsibilidad, makasarili, makamundo (karera at pera) at kung anek anek pa. Sino ba ang mas madamot at irresponsible --- ang isang legal na mag asawa na naniniwala sa salitang family planning o ang isang magsing-irog na ang iniisip lamang ay ang panandaliang kaligayahan dala ng matinding kapusukan na maaaring magdulot ng panibagong yugto sa kanilang walang kamuwang-muwang na mundo. (excuse me po… paumanhin sa mga natatapakan…)

Isang katanungan lamang… tila baga, ang mga mag asawa sa panahon ngayon na walang anak ay mas pinagtataasan pa ng kilay kesa sa mga disgrasyadang pagbubuntis (excuse me po ulit). At bakit naman kaya ganun ang trato sa mga childless marriages either by choice or by nature?!? Dahil ba sa kulturang pang pamilya ng isang Pilipino?! Aba’y malay ko, pero para sa inyong abang lingkod… praktikal at malalim na personal reason ang hindi pa po namin sa ngayon (again take note: sa ngayon or maging sa bukas or maging never man- wa kayo care!) na maging isang ulirang ina’t ama...

Minsan kapag ako’y nagninilay-nilay sa ilalim ng bilog na buwan (kekelorki), tinatanong ko sa aking sarili na sadyang nde ba tlga para sa akin ang pagiging isang ina, kundi isang asawa lamang. O sadyang gusto ko lamang mabigyan ng maayos at disenteng kinabukasan ang aking magiging supling (again,disente nde ko sinabing magarbo) kaya naman ayoko pang tahakin ang landas na iyon. Madami na akong narinig na kuro-kuro at komentos de patatas, mga unsolicited yet demanding advice ng mga kung sinu-sinong tao. Kesyo ganito, kesyo ganyan. Pero sa dinami-dami ng mga ito, alam ko na ang kasagutan at iyon ay nasa kaibuturan ng aking apdo este puso… ITS OUR OWN PERSONAL CHOICE (dnt you get it, gudamnit)

Bakit naman kasi napakaraming pakialamero at mga atribi (ako lang dapat-hehe) na tao sa earth na ito lalo na sa bansang Pilipinas... Kaya wala tayong asensyo at nde umunlad ng dahil sa ganitong klaseng bulok na mentalidad... Mind your own freaking shity business please...Di ba nga kung san ka masaya, suportahan taka?!?

Ngunit dala na rin na aking kalorkihan at pagiging atribi (tulad nyo) … isang pagtatanong lamang ang aking gustong ipahiwatig sa pangkalahatan, at ito ay:
“I I don’t have a child, would that make me a lesser woman/person?!? And God wouldn’t allow me to enter His kingdom and i shall be burn in hell?!?”

Yun lng po...

(ps. Paumanhin po sa bugso ng matinding damdamin)

---atribi

unfair daw oh!

Umagang txt ng isang kaibigan. Tila nagpapahiwatig ng mga pagmumuni-muni sa araw. Sabi nya sa txt, “Tama nga si Bob Ong… mahirap masanay sa mga bagay na pwede namang wala sa buhay mo.” Nakakatuwa nga naman diba, tila totoo nga… ano nga ba ang nakasanayan natin na pwede naman wala sa buhay natin? Mga luho sa buhay, malamang.

Ngayong umaga rin sa sermon ng pari sinabi niya na, “We should feel blessed despite the difficulties and trials that we are submerged into this life.” Simple lang ngunit rock ika nga nila. Hehehe Kanina rin may isang babae akong katabi at puro reklamo ang sinasabi kesyo ganito at kesyo ganyan. Mga simpleng bagay na ginagawang problema. At nagbitaw pa siya ng salitang, “ shocks, life is so kaka unfair!” (taray ng lola ko diba?!)

Minsan naiisip ko at kinikwestiyon ko ang mga nangyayari sa aking buhay karera o propesyonal, ngunit minsan mas nananaig ang pasasalamat kay Bro dahil sa napakaraming bagay. Tulad ng mga pagkakataon na matuto at mahulog, na kumakain pa rin ako ng halos labis sa tatlong beses sa isang araw, may maayos na bahay na tinutuluyan, may hinihigang kama sa malamig na gabi, may mga damit na sinusuot, may kaunting pera na pambili ng mga bagay2 at may pamilyang walang kupas na nagmamahal at sumusuporta. At ang buhay pa ko sa mga panahon na ito, humihinga at lumalaban sa mapaglarong guhit ng tadhana. Ang kahalagahan ng pamilya at pagmamahalan. At ang sinasabing peace of mind na hindi nabibili ng anuman at ng kung sino man. Minsan kasi hindi natin nakikita ang mga simpleng bagay na dapat natin ipagpasalamat at masabing, "we're blessed!"

Hay buhay… ganyan tlga minsan nasa harapan mo na ang mga leksyon, kulang nalang ika’y batukan at sabunutan at sabihin ... hoy bruhilda, gising! hehehe

Kaya kyo (lalo na sa babaeng katabi ko knina hehehe), kung minsan nararamdaman nyo na “life is so unfair”, pumunta ka sa gabi sa kahabaan ng UN ave o kaya sa Baclaran at makikita mo ang napakaraming homeless na nakahiga sa malamig na kalsada, pumunta ka sa mental makikita mo ang madaming baliw na lalong nababaliw dahil walang pamilyang sumusuporta, dumalaw ka sa may mga sakit sa ospital na nag aagaw buhay, tignan mo ang buhay scavenger na nangangalakal para lamang makabili ng pagkain sa kumakalam nilang sikmura, o kahit sa simpleng lumabas ka lang sa kawalan ng mundo, --- magmasid, makinig, makiramdam at makikita mo na totoo na unfair ang buhay para sa kanila at masasabi mong,“ shocks, life isn’t unfair for you!

---atribi

dats my dok, daw oh!

Bakit sadyang may mga doktor na bastos, hindi courteous at accommodating? Ilang beses na rin kasi ako nabibiktima ng mga ganitong klaseng mangagamot. Kaya nga tila ginagawa kong mall ang isang hospital o higit pa. Para ako nagsho-shopping ng mga doktor ng hindi lang magaling kundi mabuti, mabait, maayos kausap at higit sa lahat may puso. Yung tipo bang hindi lang mukhang cash ang tinggin sa iyo pagpasok mo sa kanila klinika. Yung tipong masasabi mo talagang aalagaan ka nila at makikinig sa mga hinaing at mga nararamdam mo. Kaya ka nga nagpunta ka sa kanila di ba?!

Naiintindihan ko rin naman ang mga doktor, dahil ako rin ay nasa medikal propesyones. Mahirap nga rin naman ang maging katulad nila. Sa haba-haba ng mga taon na kanilang ginugol sa pag aaral at sa mga dinami-rami rin ng kanilang mga responsibilidad. Kaya minsan, pilit ko na lamang iniintindi na baka naman madami sa kanila ay pagod na kaya nagmamadali.

Pero ang hindi ko lang matanggap ay yun ganitong eksena. Papasok ka sa loob ng klinika, nakasimangot o nde man lamang nagbibigay ng kahit katiting na oras o pansin sa iyo. Tapos, tinggin dito, tinggin jan. Swerte ka pa kung may pindot dito, pindot jan at least nag effort tumayo at tignan ang kung anuman ang iyong nirereklamo. Tapos lista sa reseta, tapos na! Lalabas ka ng klinik at masasabi mong, mas matagal pa ang pinila mo at hinintay sa kanya kesa ang pag konsulta sa loob ng kanyang klinika.

Kaya bilib talaga ko sa mga doktor na talagang may “patient care ethics”. Yung tipong mararamdaman mo na may compassion sila sa iyo at ikaw ay “in good hands”. Kaya nga ngayon, sa mga karamdaman ko sa kalusugan, ay swerteng naka shopping ako ng mga matitinong doktor na hindi lang henyo kundi may puso rin.

Kayo ba nakatagpo na kayo ng mga walang modong doktor na ganyan?! Hehehe… (excuse mo po…) Minsan naiisip ko na dapat ang mga klinika ng mga doktor ay may suggestion box para alam nila kung anong klaseng “public service” ang kanilang binibigay sa sangkatauhan di ba… After all, kesehodang private or public practice man sila, ay serbisyo pa rin sa tao ang kanilang binibigay.

--atribi

alta presyones

Ngayong lingo nakatakda dapat ang aming paghihiwalay ng isang kaibigan sa pamamagitan ng operasyones. Ngunit sa di inaasahang pagkakataon ay tila mapupurnada muna sa ngayon ang aming separasyon at dahil iyan sa aking alta presyon!

Ako’y nababahala at mejo nawiwindang sapagakat wala pa akong trenta ay gadami na ng mga nararamdaman ko sa aking kalusugan. Pero madalas sumasagi sa isip ko na, mas masarap na matsugi ng natikman mo ang lahat ng bagay na masarap kahit bawal (iyan ang baluktot kong pag iisip, pasaway di ba?!). Oo nga masarap lumamon na parang wala kang pakialam kung may bukas pa. Lumamon ng mga mamantika, matataba, masesebo, maaalat, maanghang, ubod ng tamis at kung anu-ano pang pagkain na kinalakihan natin na sa ating isip ay masustansya yun pala ay hindi. Oo nga masarap ang nakahilata lamang at walang ehersisyo. Oo, masarap ang alak at yosi. Oo, lahat yan masarap. At lahat ng iyan ay akin ng nililibing sa past… Bakit?!

Susme, oo nga masarap ang lahat ng iyan. Pero mas masarap ang mabuhay--- masarap at kung buhay ka pa, di ba?! Kaya ito si mayora, nakatitig sa oatmeal na walang asukal, tubig at yoga mat. Sapagkat ito na ang aking present at future…

Mahirap man tanggapin pero paalam sa aking mga katoto (fried chicken, sisig, chicharon, pizza, cake at ice cream etc…tama na amp! Naglalaway na ko!) Kailangan labanan ang mga temptasyon na iyan! Hay life!

Dahil simula ngayon ito na ang aking diyeta para lumaban sa pesteng yawang alta presyon na iyan!

---atribi

xmen

Kahapon habang napakatindi ng init ng hapon, tumunog ang aking luray-luray na celfone. Nakakatuwa ang mensaheng aking natanggap galing sa isang payasong kaibigan.

“Hirit ng bitter na ex… so, what kung may chemistry kayo!...
Bukod sa may history tayo eh
I know your anatomy!” Asteeg….

Napahagikgik ako. Aba, trulala! Paano mo nga naman ba makakalimutan ang mga xmen ng buhay mo gayong parte na sila ng iyong nakaraan. Sabi nga nila hindi ka makakarating sa iyong paroroonan kung hindi ka marunong lumingon sa iyong pinanggalingan. Tumpak! Kaya ako’y lilingon lamang at hindi na babalik. Lingon lang naman diba…

Kaya ako’y napaisip kung sinu-sino ang nagging xmen ng aking nakaraang buhay kabataan… Cno ba si Cyclops, Wolverine at Professor X ng nakaraan? At bakit silang karakter ang naisip ko? Kasi sila lang ang kilala ko! hahaha

Sino ba ang pwede nating tawaging Cylops?! Ito ang mga xmen na nagbigay ng matinding liwanag na makukuha ka lamang sa isang tinggin. Tila parang nanlilisik na mga mata na parang apoy na masarap paglaruan. Masarap ang bawal sabi nga nila. Ngunit darating ang araw na ika’y masisilaw rin sa kanyang mapangahas na mga tinggin at apoy--- mapapaso ang mapaglaro mong puso at mamamatay.

Eh paano naman ang mga Wolverine?! Ito naman ay ang tipong kahit masugatan ay dali daling humihilom agad. Kaya naman kahit anumang sakit o sarap na iyong maramdaman ay paulit-ulit mo pa rin itong babalikan kasi nga masokista ka este kasi nga bilib ka sa mga super powers nya at charisma nya. Pero kaya mo bang tiisin ang mga matatalim niyang kuko na unti-unting dinudurog ang iyong puso!

Ang huli ay ang Professor X—ang mastermind mentor. Siya ang nagturo sayo ng lahat lahat. Siya ang nagbigay sayo ng matitinding leksyon sa buhay buhay mo. Nagbigay ng knowledge, skills and attitude ika nga nila. Maaaring siya ang una o huli mo… maari rin naman na hinde. Pero kung pang ilan man xia sa listahan mo eh siya ang pinaka sa pinaka sa lahat. Kasi nga sa kanya ka nakaasam ng langit at impiyerno! Tsuk!

Kaya ikaw sino ang xmen ng buhay mo?!?
Kasi ako Justice League ang gusto ko eh. bwahahahaha

---atribi

"my -o- mah"

"Nakilala kita halos 2 taon na, maliit ka pa noon. Cute pa! Sadyang pinagtagpo tayo ng mapaglarong pagkakataon. Noong una kitang nakita, ako’y nagulat at napatinggin lamang at nagsambit ng maikling dasal kay Bro. Sabi nila hindi naman daw natin kailangan magkahiwalay sapagkat nde ka naman abala sa aking buhay. Kaya naman pinabayaan lamang kita diyan sa isang tabi. Pinagmasdan at hinayaan na lumaki ng unti-unti.

Hanggang noong mga nakalipas na buwan, tila ako’y iyong sinasaktan at unti unting pinahihirapan. Tinatakot mo rin ako na baka isang araw ay makita ko na lamang na duguan kong bahay bata. Napakasakit at nakakatakot. Bakit mo ko pinagtaksilan?!?

Humingi ako ng tulong at ang konklusyon ay hahantong sa ating paghihiwalay. Ngayon talagang kailangan na nating maghiwalay, habambuhay. Kasi malaki ka na daw at baka maging sagabal sa aking kapalaran bilang isang ina.

Sampung araw mula ngayon, tayong dalawa sabay na magpapaalam sa isa’t isa. Ikaw na makakaranas ng talim ng instrumento at ako nama’y kakapit sa lakas ng loob at tiwala sa aking mangagamot. Matapos nun, tayo’y magkikita muli pero ikaw ay wala na sa aking sinapupunan sapagkat ikaw ay pumanaw na sa loob ng bote ng medisina. Paalam sayo!"

(ito ay si mayora kausap ang kanyang myoma bwahahaha)

---atribi

aizusmaryosep

“taena, amp. buntis xia! talaga naman gus2 nya jakpot sa lotto!”

Bakit may ibang taong talangka, parasite, linta at kung anumang hayop ang pwde mong itawag?! May mga taong sadyang likas na demonyo! Mga taong bigla na lamang papasok sa payapa mong buhay at guguluhin ito. May mga tao rin na sadyang mapansamantala ng mga kabaitan or katangahan ng isa pang tao, sitwasyon at pangyayari. May mga taong sadyang mababa ang lipad, walang pinag aralan at kasuka-sukang pagkatao na kahit anong gawin mong pag unawa ay sadyang napakahirap.

May mga taong sadyang gagawin ang lahat makahawak lang ng limpak- limpak na salapi, makahiga sa aircon na kwarto sa loob ng magandang bahay sa isang exclusive village, kumain ng masasarap na halos labis sa tatlong beses kada araw, magkaroon ng lupain at feeling haciendera, sumakay sa isang magara at bagong sasakyan, at kung anu-ano pang kaluhuan at kayamanan ng mundong sakim. Palibhasa lumaki sa sadlak, walang pinag aralan, walang modo, at kumapit sa patalim. Kahit anu pa ang isuot nya na damit, pumormang mayaman sa loob ng village habang nilalakad ang asong kalye na feeling niya chowchow, maglagay ng mga pampakinis sa mukha, at kung anuman! Susmaryosep, buti pa ang mga aso, may breeding, eh xia ano?!?

Hindi talaga mawari ng aming isipan at damdamin na may pagmamahal na nagaganap sa kanilang relasyon gayong nag umpisa ito sa mali at ng dahil lamang sa salapi. Pilit naming nilalawakan ang aming pag unawa ngunit sadyang hinde mo makitaan ng sinseridad sa kanyang pagkatao. Isang doble kara persona! Isang certified 101% all original parts of an Orocan manufactured alien! Ang pera nga naman, madalas ang nagiging ugat ng lahat-lahat sa mundo. Para sa mga taong walang puso at konsensya, gagawin ang lahat para lang kumapit sa taong sa tinggin nila ay mag aahon sa kanilang kahirapan. Pootah. Pohkpohk. Babaeng mababa ang lipad. Kung anuman ang itawag mo sa kanya. Yun at yun rin iyon. Manggagamit, kaladkarin, ano p bang pwede mong gamiting salita sa isang nilalang na sadyang napakaitim ng budhi!!! Isang alakad ni Ka Taning na sadyang nilamon na ng kasamaan. Ngunit, subalit, datapwa’t, bali-baliktarin mo man ang mundong ating ginagalawan, siya pa rin ang taong nagdadala ng magiging kadugo mo balang araw, sa ayaw mo man o gusto. Magkakaroon na kayo ng isang koneksyong pang habambuhay…

Mahirap talagang magpalaki ng magulang! Akala nila sila ang nahihirapan sa kanilang mga anak. Ngunit sa ibang sitwasyon, madalas mas mahirap magpalaki ng magulang. Sabi nya dati sa amin noong nag uumpisa pa lamang sila, wag daw xia pakialaman sa kanyang buhay. Lalo na ngayo’t malalaki na rin kami at may kanya-kanyang pamilya na rin daw. Binaloto namin iyon. Respeto at pag unawa ang tawag duon. Ngunit pwede ba iyon?! Natural hinde. Kaya kami ay tahimik na nagmatyag ng puno ng mahabang pisi ng pasencia biskwit at isang gallon ng understanding. Kahit anuman ang mga nangyari noong nakaraan, kahit ganyan man xia, sya pa rin ang aming magulang. Baligtad ata ang kasabihan sa aming kapamilya, “kung ang magulang kayang tiisin ang anak, walang anak ang kayang tiisin ang magulang.” Ganyan sa aming sitwasyon. Hay buhay nga naman! Mapaglaro. Naunahan pa kami gumawa ng supling ni biyenan! Amp! Pasaway! WTF!

Palagi na lamang kaming nagdadasal na sana’y makuha rin nya ang kapayapaan ng loob at tunay na kaligayahan. Pero mukhang kulang ang mga novena namin sa iba’t ibang santo. Dahil siguro mas malakas ang ginamit na blak magik ni damuhong bruha. Pero mas nanaig pa rin na bka naman siguro ito ang guhit ng palad nya. At nde kami nagsasawang tumawag kay Bro ng isang malaking Help! Saklolo Bro, pleeaassee!!!

Ngunit sa ngayon napakahirap tanggapin ng aming nag uumapaw na emosyones de kasuy ang mga nangyayari sa buhay nya. Balang araw cgru, darating din ang pagpapatawad at pag unawa. Pero kelan? Malamang nde pa talaga sa ngayon!

PS. ayan lumabas ang pagiging atribi ko! Pag paumanhin po! Dala lamang ng matinding BUGSO NG DAMDAMIN na parang utot na kailangang ilabas kundi magiging ipot! PASENSYA na po, kalawakan.

---atribi

2b or tutubi?!?

“ di ba nurse ka? “ oo, bkit?” eh bkit nand2 ka pa pinas?” “wla lng.” so, san k wrk ngyon?” wla lng rin.”

Ayan na nga ba ang sinasabi ko… palagi na lang ganyan ang mga conversation sa buhay buhay. Minsan iniisip ko napakarami talagang pakialamerang tao sa earth. Pero madalas kung minsan naiisip ko na siguro concern lang silla sa akin lalo na kung mismong sa bibig ng pamilya ko na nanggagaling ang mga salitang iyan.

“yoko na mag nurse! “ at bakit namn? Yoko lng muna.. ano ka ba, dmi nga nagpapakamatay maging nurse lng no. Eh sila yun… eh bkt ikaw? Yoko pa mamatay no! hehehe

Ang gulo talaga ng isipan ko kung minsan… ay hindi pala, madalas magulo ang isip ko lalo na kung ang pangunahing topic of diskusyones ay ang aking buhay karera.
Uy, teka baka isipin nyo isa kong malaking damuho na dakilang tambay simula’t sapul. Hindi naman po. FYI, naranasan ko na rin namang kumita ng pera, maliit at malaki man, pesos at dolyar na rin naman. Naging kasama na rin naman ako sa statistics ng mga pinoy na employed taong 2003-2005 at naging ulirang OFW taong 2005-2006 rin naman. Kaya kahit paano ay naranasan ko na ang buhay propesyonal (daw). Ngunit sa kasalukuyan, mas pinili ko at ng pagkakataon na rin naman na maging dakilang unemployed at hauswife muna sa loob ng mahigit 2 taon lang naman (ehehe). At bakit naman kaya? Aba malay ko…

Kring.kring. Hello ma, natangap mo na b yun pinadala ko sa banko? Oo, kulang pa nga kz ang baba ng dollar ngyon. Ay ganun b, cge magpapadala nlng uli ako. (sbay tingin sa wallet kong wala na ni isang singkong duling) patay kang bata ka! tsktsk

Wala naman akong pinagsisisihan sa mga nagging desisyong pang karera ko. Ang sa katunayan nyan, lahat ng mga nangyari at nangyayari sa aking buhay propesyunal ay aking pinagpapasalamat kay Lord. At bakit? natural, ako’y natuto sa mga buhay2 at lalong napapalapit sa kanya… simple lang naman yun di ba…

Bby, kaw na muna mag aply sa abroad. Bkt namn po? Mailap ata ang swerte ko ngayon eh. Ano ka ba, kala mo lng yun… kala ko lng ba? Eh ikaw ano akala mo? Maling akala… hehehe.. gulo mo bby…”

Kaya ngayon ito ako at nagpapaka dalubhasa sa pag bla-blog, past time ika nga nila. Minsan iniisip ko maging writer na lang o kaya mag aral ng baking at magtayo ng bakeshop, o kaya ibenta na lang ang lahat ng lupain (echos) para may datung. Minsan iniisip ko rin naman na maghanap ng ibang trabaho maliban sa pagiging nars, lalo na ang hirap makabalik sa mga hospitals ngayon at mas lalo mahirap lumabas ng bansa ngayon. Hayz. Ang daming yumayaya na magturo ako at maging clinical instructor (ganda sa tenga no) o dili kaya’y humarap sa computer, magsalita ng inglish na may twang sa headset at maging colgrl (hhm, pwede laki rin sahod at petiks2 lang pero yoko nga – no offense), o kaya naman mag volunteer nurse na lang muna (pwede rin kng ganun ako kadakilang pinoy, pero nde eh). pero ang malaking katanungan na nanaiig sa akin ay hindi ang laki ng sweldo o benepisyo o ang klase ng trabaho kundi ang tanong na --- magiging maligaya ba ako doon?!

Ika nga ni fafa piolo ko, I want to be… complete. Actually, complete naman ako… ala kulang sa katawan, sa pag iisip lang siguro meron. Hehehe.. complete rin ang pamilya ko, complete na rin ang puso ko. Siguro lang nde pa ko complete sa puntong karera sa ngayon… hindi pa iyun binabalato ni Lord. Sbi nga nila you cant have everything in just a snap! pero minsan nasasagi sa isipan ko na baka ito naman siguro ang plano ni Lord sa ngayon sa akin… hay life nga naman… kaya ikampay at sabihin… 2b or tutubi!

---atribi